Fragments choisis de critiques

Fragments choisis de critiques

2001

Współczesność i tradycja, Katowice

Kontekst: występ Aleksandra Gabrysia przed katowicką publicznością 21 grudnia w cyklu „Współczesność i tradycja”; program obejmował m.in. utwory Spergera, Bottesiniego, Giacinta Scelsiego i Ronalda Forda.

Źródło: Teresa Michalik, Ruch Muzyczny Nr 3, Warszawa 2001.

Krótki przyjazd z Bazylei, gdzie Aleksander Gabryś drugi rok doskonali się w Musik-Akademie, utalentowany kontrabasista powiązał z występem przed katowicką publicznością (21 grudnia) w cyklu „Współczesność i tradycja” /…/. Solista przedstawił starsze utwory z kontrabasowego kanonu, które pozwoliły artyście nie tylko uwiarygodnić swój warsztat, lecz także ujawnić wyczucie stylistyczne, zarówno w mało znanej Sonacie h-moll Spergera, jak w Capriccio di bravura Botteesiniego, kończącym efektownie program. Obejmował on ponadto oczekiwane ze szczególnym zainteresowaniem kompozycje współczesne, C’est bien la nuit Giacinta Scelsiego i High Rice Ronalda Forda . Podziw wzbudziła wirtuozeria i energia artysty, jego zmysł estradowy, znakomite poczucie dramaturgii agogicznej i rytmicznej. Cieszył wyjątkowej urody dźwięk i gra barw, zwłaszcza w utworze Scelsiego. (…) Niewątpliwą wirtuozerią artysty rządzi już stylindywidualny, uwzględniający jednak intencje kompozytorów, swobodny i czujny zarazem.

Festiwal Melos-Etos, Bratysława

Kontekst: Festiwal Melos-Etos, Bratysława 2001; koncert 13 listopada w Studio 2 Radia Słowackiego z utworami na kontrabas solo, m.in. Luca Lombardiego, Ronalda Forda, Giacinta Scelsiego, Ryszarda Gabrysia i Iannisa Xenakisa.

Źródło: Pavol Šuška, Hudobny vot Nr 12, Bratislava 2001.

13.listopada w Studio 2 Radia Słowackiego wystąpili na wspólnym koncercie utalentowany polski kontrabasista Aleksander Gabryś i znakomity słowacki duet fortepianowy – Eleonora Škutová i Mikuláš Škuta. W pierwszej części programu usłyszeliśmy kompozycje różnych autorów na kontrabas solo, które dzięki sugestywnej interpretacji solisty zabrzmiały nadzwyczaj efektownie. Aleksander Gabryś (1974) jest laureatem szeregu konkursów europejskich i koncentruje się na muzyce współczesnej. Na koncercie wykonał utwory, w których charakterystyczne znaki nowej muzyki (nowe techniki gry, szukanie kolorystycznych możliwości instrumentu) łączą się z pierwiastkami teatru instrumentalnego. Pierwszy utwór, Essay Luca Lombardiego, przyniósł połączenie drapieżnej i dramatycznej muzyki z falsetowym „sprechgesangiem” kontrabasisty. Z kolei High Rice Ronalda Forda przejawiał wpływy muzyki jazzowej. C’est bien la nuit Giacinto Scelsiego ukierunkowany był zwłaszcza na brzmieniowe możliwości instrumentu. Następny utwór, An die Freude Ryszarda Gabrysia, ojca kontrabasisty Aleksandra, odznaczał się elementami teatru instrumentalnego – kontrabasista znów tutaj zaśpiewał, a publiczność w niektórych momentach nie powstrzymała się od śmiechu: utwór niesie bowiem nastroje humoru jak i zarazem powagi. W finale zwieńczonego sukcesem występu zabrzmiało niezwykle trudne technicznie dzieło Theraps Iannisa Xenakisa.

Melos-Etos, Bratysława

Kontekst: 6. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej Melos-Etos w Bratysławie.

Źródło: Domino-Forum, Bratislava 2001.

W Bratysławie od 7.-16.listopada przebiegał 6.rocznik Międzynarodowego festiwalu muzyki współczesnej Melos-Etos, najbardziej reprezentatywne forum w tym rodzaju na Słowacji, będące członkiem Europejskiej konferencji promotorów nowej muzyki (ECPNM).

/…/ Niektórzy z zagranicznych solistów reprezentowali bardzo wysoki poziom – jak światowej sławy holenderski klarnecista Harry Sapanaay, młody fantastyczny kontrabasista z Polski Aleksander Gabryś, renomowana szwajcarska mezzosopranistka Brigitte Balleys /…/

2002

Sukcesy festiwalowe i Konkurs Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda

Kontekst: sukcesy solistyczne w Davos, Bańskiej Bystrzycy i Bratysławie oraz wyróżnienie kompozytorskie w 43. Konkursie Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda.

Źródło: Miesięcznik Śląsk Nr 1, Katowice 2002.

Po prestiżowych sukcesach w roli solisty-kontrabasisty odniesionych jesienią podczas międzynarodowych festiwali w Davos (XVI Forum Das Theatralische In der Musik) oraz na Słowacji (III Hudobne Salony w Bańskiej Bystrzycy, VI Festiwal Melos-Etos w Bratysławie), katowicki muzyk przebywający trzeci już rok w Bazylei na stypendium Fundacji Lyra w Zueichu, przypomniał się znowu jako kompozytor, laureat rozstrzygniętego w listopadzie 2001 r. 43.Konkursu Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda w Warszawie. /…/ Warto podkreślić, że jest Aleksander Gabryś – instrumentalista adresatem kilku już dedykowanych mu dzieł solistycznych, inspirowanych jego wirtuozerią instrumentalną i możliwościami, jakie otwiera kompozytorska wyobraźnia artysty. /…/

XVI Warszawskie Spotkania Muzyczne

Kontekst: XVI Warszawskie Spotkania Muzyczne, maj 2002; Krzysztof Knittel, Sonata da camera Nr 11 na kontrabas i syntezatory, oraz Ryszard Gabryś, An die Freude.

Źródło: Beata Bolesławska, Ruch Muzyczny Nr13, Warszawa 2002.

Na przedostatni dzień festiwalu zaplanowano koncert wypełniony głównie muzyką elektroniczną. W Sali Mazowieckiego Centrum Kultury i Sztuki swoją najnowszą Sonatę da camera Nr 11 na kontrabas i syntezatory pokazał Krzysztof Knittel, znajdując tym razem znakomitego partnera w młodym kontrabasiście (i kompozytorze), Aleksandrze Gabrysiu. Ten ostatni zaprezentował również umiejętności wokalno-aktorskie w kompozycji swego ojca Ryszarda An die Freude,nawiązującej groteskowo do IX Symfonii Beethovena i tekstu Ody do radości. W utworze tym sonorystyczne brzmienia kontrabasu nakładają się na fragmenty tekstu interpretowane w różny, często wręcz demoniczny sposób przez solistę. /…/

Finał 57. sezonu Filharmonii Śląskiej

Kontekst: zapowiedź finałowego koncertu Filharmonii Śląskiej z Koncertem kontrabasowym Piotra Radki.

Źródło: Dziennik Zachodni Nr 141, Katowice 2002.

Z Romanem Lasockim i Aleksandrem Gabrysiem filharmonicy śląscy kończą w piątek swój 57.sezon./…/ Wiele można sobie obiecywać po finałowym koncercie; wykonany zostanie Koncert kontrabasowy Piotra Radki. Partię solową zagra najbardziej utalentowany kontrabasista młodego pokolenia, Aleksander Gabryś. /…/

Koncert kontrabasowy Piotra Radki

Kontekst: koncert 21 czerwca zamykający sezon Filharmonii Śląskiej; prawykonanie Koncertu kontrabasowego Piotra Radki.

Źródło: Teresa Michalik, Ruch Muzyczny Nr 16/17, Warszawa 2002.

Podczas koncertu 21 czerwca, zamykającego sezon Filharmonii Śląskiej, młody kontrabasista Aleksander Gabryś, grający na historycznym, XIX-wiecznym instrumencie, brawurowo, w wirtuozowskim, wielkim romantycznym stylu przedstawił Koncert kontrabasowy Piotra Radko – najnowsze dzieło (prawykonanie) 45-letniego, działającego w Niemczech wychowanka katowickiej Akademii Muzycznej.

/…/ Do napisania dedykowanego Aleksandrowi Gabrysiowi, niedawnemu absolwentowi studiów podyplomowych w Bazylei, Koncertu Kontrabasowego skłoniły kompozytora wcześniejsze doświadczenia z tym instrumentalistą, który wykonał po raz pierwszy jego Allegro Barbaro na kontrabas i fortepian. Ukończony w roku 2000 Koncert słuchacze przyjęli nadzwyczaj życzliwie, co nie często się zdarza kontrabasistom-solistom, raczej ubogo obdarowanym repertuarem koncertowo-symfonicznym. Z tym większa radością powitać należy nowy utwór /… /. W 20-minutowe przestrzeni Koncertu kontrabasowego , dzieła bardzo serio, wręcz wzniosłego, pełnego stężonej ekspresji, spotkały się pokrewne sobie dusze : żywiołowego, ale obdarzonego wielką samoświadomością dyrygenta, „ostro” piszącego kompozytora i efektownego, o elastycznej, współtwórczej osobowości solisty. Wrażenie było imponujące /…/.

Koncert kontrabasowy Piotra Radko

Kontekst: wykonanie dedykowanego Aleksandrowi Gabrysiowi Koncertu kontrabasowego Piotra Radko z orkiestrą prowadzoną przez Mirosława Jacka Błaszczyka.

Źródło: Marcin Mońka, Gazeta Wyborcza, Katowice, 24 czerwca 2002 r.

Pierwszym solistą wieczoru był Aleksander Gabryś – znakomity kontrabasista młodego pokolenia, absolwent katowickiej Akademii Muzycznej. Wykonał dedykowany mu przez kompozytora Koncert kontrabasowy Piotra Radko. Zagrał z naturalnością i precyzją, dobrze współpracując z orkiestrą prowadzoną przez Mirosława Jacka Błaszczyka. /…/

X Śląskie Dni Muzyki Współczesnej

Kontekst: X Śląskie Dni Muzyki Współczesnej, Festiwal Związku Kompozytorów Polskich w Katowicach; Aleksander Gabryś, Abraxas na instrumenty smyczkowe i taśmę.

Źródło: Marek Skocza, Dziennik Zachodni Nr 235, Katowice 2002.

/…/ Było sporo zasłużonych braw. Jeszcze większe otrzymał nowy utwór Aleksandra Gabrysia – Abraxas na instrumenty smyczkowe i taśmę /…/, w którym na stały element, jakim jest taśma (szumy, fale) zespół nanizuje dźwięki kolejnych smyczków, z niezwykle ciekawymi rytmami wiolonczel i kontrabasu. Muzyka kosmosu, bieg ku pełni szczęścia, pełni wiedzy czy czego tam jeszcze kto chce… Brawo. /…/

Finał 57. sezonu Filharmonii Śląskiej

Kontekst: wykonanie Koncertu na kontrabas i orkiestrę Piotra Radki z Aleksandrem Gabrysiem jako solistą.

Źródło: Marek Skocza, Dziennik Zachodni Nr 146, Katowice 2002.

/…/Mocnym akcentem filharmonicy śląscy zakończyli swój 57.sezon artystyczny/…/ poprzez dwie porywające kreacje – młodziutkiego kontrabasisty Aleksandra Gabrysia i powracającego na estrady po ciężkiej chorobie skrzypka Romana Lasockiego. /…/Z myślą o Aleksandrze Gabrysiu Piotr Radko komponował Koncert na kontrabas i orkiestrę. /…/ Istotną rolę w bardzo dobrym przyjęciu nowej kompozycji Radki odegrał młody instrumentalista, przejawiający niezwykłą dojrzałość i ogromną kulturę muzyczną. Gabryś poprzez swą muzykę zaprzecza twierdzeniu, że kontrabas jest mało wdzięcznym instrumentem. Potrafi na nim snuć najczulsze wyznania, by po chwili być równorzędnym partnerem orkiestry, której Radko wyznaczył równoprawną solowemu instrumentowi rolę. Aleksander Gabryś nie „ścigał się” z bardzo dobrze prowadzoną orkiestrą i nie popisywał wirtuozerią. Dzięki temu mogliśmy się cieszyć zarówno głębią, jak i pięknem dzieła Piotra Radki.

2004

Ars Cameralis Silesiae Superioris

Kontekst: Krzysztof Knittel i Aleksander Gabryś, W stronę Buñuela; projekcja filmu Pies andaluzyjski.

Źródło: Ruch Muzyczny Nr2, Warszawa 2004.

W silnym na „Ars Cameralis Silesiae Superioris” nurcie poszukiwań multimedialnych spotkali się Krzysztof Knittel i Aleksander Gabryś, których program W stronę Buñuela iskrzył, prowokował, wciągał niebywałą dynamiką, energią i pomysłowością kompozytorską./…/ Dominantą wieczoru stała się projekcja filmu Pies andaluzyjski; obaj muzycy okazali się tu bardzo twórczymi, dowcipnymi i właściwymi do tego obrazu taperami.

XVI Dni Muzyki Kompozytorów Krakowskich

Kontekst: XVI Dni Muzyki Kompozytorów Krakowskich – Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej, maj-czerwiec 2004; recital solowy Aleksandra Gabrysia z utworami m.in. Krystyny Moszumańskiej-Nazar, Klausa Hubera, Thomasa Kesslera i własną kompozycją Nano.

Źródło: Adam Walaciński, Dziennik Polski, Kraków, 01.06.2004.

/…/ Mocnym akcentem stał się solowy recital Aleksandra Gabrysia, kontrabasisty mieszkającego w Bazylei, który zaprezentował interesująco zestawiony program.3 Moments musicaux Krystyny Moszumańskiej-Nazar, napisane jako utwory obowiązkowe na konkurs wykonawczy w Paryżu, dały mu okazję pokazania doskonałego opanowania techniki tradycyjnej, a dwa zróżnicowane stylistycznie utwory kompozytorów szwajcarskich świadczyły o dużym potencjale interpretacyjnym. Ein Haich von Unzeit VII sędziwego Klausa Hubera – muzyka krucha, utkana z krótkich fraz i pojedynczych dźwięków dzielonych pauzami, utrzymana w ściszonej dynamice, zagrana była bardzo subtelnie i delikatnie, natomiast w Kontabass Kontrol Thomasa Kesslera na kontrabas i komputer Gabryś rozpętał istną orgię dźwięków, wydobywanych z instrumentu także różnymi niekonwencjonalnymi sposobami gry. /…/ We własnej kompozycji Nano, przeznaczonej dla „kreatywnego kontrabasisty”, Gabryś pokazał, co potrafi. Jest to rzecz z gatunku tzw. teatru instrumentalnego, bliska właściwie w swej istocie swobodnemu performance : wykonawca nie tyle gra utwór, ile raczej „gra siebie”, wykorzystując najróżniejsze środki – gesty, mowę, śpiew, krzyki , akcje instrumentalne itd., a wszystko wyjaskrawione, denaturalizowane i podane z wielką ekspresją. /…/

Wenn der Kontrabass ertönt

Kontekst: Jour fixe der IGNM Basel w Gare du Nord; recital Aleksandra Gabrysia z utworami Jevgenija Iršaia, Witolda Szalonka, Klausa Hubera i Thomasa Kesslera.

Źródło: Nikolaus Cybinski, Basellandschaftliche Zeitung Nr 234, 6.Oktober 2004.

Der ersten Jour fixe der IGNM (Internationalen Gesellschaft für Neue Musik) Basel der neuen Saison in der Gare du Nord bestritt der seit fünf Jahren als freier Musiker in Basel lebende Kontrabassist Aleksander Gabrys. In seinem einstündigen Recital mit Werke von Jevgenij Irsai, Witold Szalonek, Klaus Huber und Thomas Kessler beeindruckte er als virtuos und engagiertspielender Musiker, dem technische Schwierigkeiten – und in allen vier Stücken gab es die zuhauf – keine Probleme bereiten, wenngleich ihm in Irsais Fremotonia (zu deutsch etwa: Gebrüll, Getöse, auch Geheul) der Schweiss in Strömen vom Gesicht floss./…/

XI Śląskie Dni Muzyki Współczesnej

Kontekst: XI Śląskie Dni Muzyki Współczesnej, Katowice 2004; wykonanie Musica concertante per violbasso e orchestra Witolda Szalonka z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia.

Źródło: Teresa Michalik, Ruch Muzyczny Nr 24, Warszawa 2004.

/…/Osobnym zdarzeniem artystycznym niezwykłego wymiaru okazała się Musica concertante Witolda Szalonka. Grywali tę półgodzinną partyturę Bertram Turetzky i Fernando Grillo, ale dopiero to wykonanie zdaje się przynosić wersję o cechach urtekstu. Gabryś-junior miał możność korzystania z osobistych uwag interpretatorskich i „lekcji” twórcy, niejeden raz wykonując Cadenzę z Muzyki koncertującej, a że jest równocześnie kreatywnym, niespokojnym kompozytorem, wynik artystyczny porażał głębią introspekcji /…/.

Płyta CD wydana przez ZKP w Polskim Radiu

Kontekst: nagranie utworów Edwarda Bogusławskiego; partia solowa Aleksandra Gabrysia w Concerto-fantasia.

Źródło: Magdalena Dziadek, Śląsk Nr 12, Katowice 2004.

Utwory Edwarda Bogusławskiego nagrali znakomici artyści: orkiestra „Camerata Impuls” pod dyrekcją Małgorzaty Kaniowskiej . Partię solową w Concerto-fantasia gra Aleksander Gabryś, któremu utwór jest dedykowany. Nie zawiódł i tym razem znany nerw wirtuozowski Gabrysia-juniora i jego bezbłędne wyczucie klimatu muzyki. /…/

2005

Musica concertante Witolda Szalonka

Kontekst: wykonanie Musica concertante Witolda Szalonka z NOSPR, omawiane po XI Śląskich Dniach Muzyki Współczesnej.

Źródło: Miesięcznik Śląsk Nr 6, Katowice 2005.

Najszlachetniejszy to, bo bez emblematów i szantażu cytologicznego, rodzaj muzyki sakralnej, kathartycznej, co z jakąś graniczną ekspresją, ale i dyskrecją uchwycił kontrabasista Aleksander Gabryś. Sam będąc kompozytorem, potrafił w wyrafinowany sposób i po myśli Szalonka, z którym się na zapas konsultował, ukształtować wszystkie owe aleatoryzmy i okazje improwizatorskie, jakie prowokuje partyturowa grafika Muzyki koncertującej. Otrzymaliśmy, również za sprawą znakomitych instrumentalistów NOSPR, wersję zgodną w zupełności z zapisem i intencjami zmarłego trzy lata temu Autora, „ur-tekstową”, przejmującą. /…/

Ensemble MW2

Kontekst: wypowiedź Adama Kaczyńskiego, szefa zespołu MW2, o Aleksandrze Gabrysiu jako nowym wykonawcy zespołu.

Źródło: Adam Kaczyński, szef zespołu MW2, Gazeta Wyborcza, 7.pażdziernika 2005.

/…/mamy obecnie w zespole nowego wykonawcę – Aleksandra Gabrysia z Bazylei. Jest to wspaniały kontrabasista, performer. Świetny zarówno instrumentalnie, jak i aktorsko./…/

Międzynarodowy Festiwal Teatralny Malta

Kontekst: Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Malta” w Poznaniu, 2005; występ w utworze Ryszarda Gabrysia oraz w Samson In Dresden Dinu Ghezzo.

Źródło: Tomasz Praszczałek, Ruch Muzyczny Nr 17, Warszawa 2005.

/…/ Rewelacyjny kontrabasista Aleksander Gabryś w utworze swojego ojca a także w Samson In Dresden Dinu Ghezzo stworzył prawdziwą kreację, zarówno pod względem muzycznym jak i aktorskim. /…/

XX Conversatorium Organowe w Legnicy

Kontekst: XX Conversatorium Organowe w Legnicy, 2005; Ryszard Gabryś, Il cicerone per contrabbasso ed strumenti ad arco, Camerata Impuls pod dyrekcją Małgorzaty Kaniowskiej.

Źródło: Marcin Tadeusz Łukaszewski, Kwartalnik Kulturalny Opcje Nr 4, Katowice 2005.

/…/ W prezentacji Il cicerone per contrabbasso ed strumenti ad arco brała udział Orkiestra Kameralna Camerata Impuls pod dyrekcją Małgorzaty Kaniowskiej. Partię kontrabasu w utworze Ryszarda Gabrysia wykonał Aleksander Gabryś, syn kompozytora, który jest również autorem kadencji do tego utworu. W tym nieco szokującym pod względem zastosowanych rozwiązań brzmieniowych, formalnych i technologicznych, ale i dowcipnym utworze Aleksander Gabryś wykazał się fantazją, mistrzowską grą, a także zdolnościami aktorskimi. /…/

Polska Muzyka Najnowsza – Festiwal Prawykonań NOSPR

Kontekst: „Polska Muzyka Najnowsza” – Festiwal Prawykonań NOSPR, Katowice 2005; prawykonanie If it’s Truth Aleksandra Gabrysia z Kwartetem Śląskim.

Źródło: Jarosław Lewicki, Gazeta Metropolitalna Nr 7, Katowice 2005.

Kwartet Śląski zainaugurował festiwalowe prapremiery, partnerując Aleksandrowi Gabrysiowi, zaproszonemu do współmuzykowania w podwójnej roli: autora If it’s Truth, utworu przejmującego i znakomicie przyjętego, oraz lidera w prawykonaniu tej 11-minutowej kompozycji inspirowanej wierszami E.E.Cummingsa, ich poetyką i składnią. /…/ Było to bez wątpienia pierwsze i poruszające wydarzenie i „błysk” festiwalu, natychmiast doceniony przez grono uczestników/…/. Zafascynowała partytura, jej egzystencjalne prawdy i forma; podkreślano już w pierwszych, kuluarowych recenzjach wyjątkową siłę przekazu – dźwiękowego i „duchowego”, oryginalną koncepcję, ekspresję i sonorystykę, aspekty uwydatnione przez udział autora w prawykonaniu./…/ Obdarzony wieloma talentami: twórczym, instrumentalnym, aktorskim, zmierza Aleksander Gabryś ku sztuce neosynkretycznej, to jego żywioł. Owocują artystyczne tradycje domowe, ale i wszystko to, czego dowiedział się i nauczył trzydziestoletni dziś katowiczanin w Bazylei, jako absolwent tamtejszej Musik-Akademie oraz członek ukierunkowanej na muzykę awangardową, cenionej w Europie grupy Ensemble Phoenix Basel . Czekamy na nast.ępne partytury i podejścia do idei „Gesamtkunstwerk”.

2008

dissonanz #101

Kontekst: omówienie kompozycji Aleksandra Gabrysia odwołującej się do Quijote, zwierciadła i narracyjnej improwizacji.

Źródło: Andreas Fatton, dissonanz # 101, Basel 2008.

/…/<<Ich möchte>>, sagt Aleksander Gabrys zu seinem Stück, <<dass sich in dem Futurum-Spiegel das altrittertümliche Perfectum besieht.>> Aus Quijotes Ringen mit dem Spiegelritter wird so eine grossangelegte erzählende Improvisation, die Knt, Wittgenstein oder Calderon zitiert – und überhaupt von einem Tief-Sinn ist, wie ihn nur polnische Kontrabassisten haben können./…/

Gunten von Helmut Oehring, Ensemble Phoenix

Kontekst: Helmut Oehring, Gunten, Ensemble Phoenix; rola Krausa przy kontrabasie.

Źródło: Sibille Ehrismann, Basellandschaftliche Zeitung Nr 285,18.Oktober 2008.

/…/Wie immer bei Oehring sind auch hier die acht Musiker gleichzeitig Darsteller, vor allem Instituts-Kollegen von Jakob: etwa der prinzipientreue Kraus am Kontrabass, oder der dumme Peter an der Bass- und Kontrabassklarinette. Alle Musiker sind in kurze graue Schulhosen und Jackett gekleidet (Kostüme: Regina Lorenz), und sie spielen ihre Rollen gut. Vor allem den grossgewachsenen Kraus charakterisiert Aleksander Gabrys mit einer guten Mischung von körperlicher Überlegenheit und devoter Haltung. /…/

2009

XIII Śląskie Dni Muzyki Współczesnej

Kontekst: XIII Śląskie Dni Muzyki Współczesnej, Katowice, listopad 2008; utwory Michela Rotha, Alfreda Knüsela, Franco Donatoniego i Junghae Lee.

Źródło: Teresa Michalik, Ruch Muzyczny Nr 1, Warszawa 2009.

/…/ Aleksander Gabryś dał jedyne w swoim rodzaju interpretacje kompozycji wybitnych Szwajcarów: Michela Rotha Kavalkade dla śpiewającego kontrabasisty (prawykonanie) i Alfreda Knüsela Kadenz I IV. Oba utwory okazały się bardzo wyrafinowane: utwór Rotha, inspirowany wierszem Pessoi, porwał energią i witalnością, Knela – zachwycił poetycznością i subtelną sonorystyką. Podziw wzbudzała łatwość i naturalność, z jaką Gabryś pokonywał wirtuozowskie pułapki wielopłaszczyznowej kompozycji LEM Donatoniego, potem zaś kaligrafował „pismo muzyczne” Koreanki Junghae Lee, w dziejącym się jakby w innym czasie utworze Iyon („przekraczanie wody”). /…/